De herfstvakantie ligt al weer even achter ons, maar het zal vast een keer of wat zijn voorgekomen…Je hebt een gezellig uitje gepland met het hele gezin, loopt door een attractiepark en koopt in de nodige shops, waar je nu éénmaal toch verplicht doorheen moet na de attractie, iets leuks of lekkers.

Zodra het op is zegt je kind; “ik wil er nog één”.
Gevoelens van boosheid duiken op uit alle hoeken van je lichaam. Het is ook nooit genoeg, ondankbaar kind!

Logisch als je hiervan uit je vel springt. Je doet als ouder al zoveel voor je kind.

Wat zegt je kind eigenlijk?
Heel sec zegt je kind met deze zin eigenlijk niets meer dan; ik vond het zo lekker/fijn/geweldig, dat ik het nog wel een keer zou willen ervaren. Kinderen beschikken echter nog niet over deze communicatievaardigheden en benoemen dus recht voor zn raap het middel dat ze zo’n fijn gevoel gaf (het ijsje/kadootje/de attractie). Helemaal niet gek, alleen net even de bewoording, die ons als ouder een totaal verkeerde snaar raakt.

Voorkom ellende door erkenning – troost – realiteit
Het gaat wellicht lijnrecht tegen je gevoel in als je geirriteerd of boos ben, maar als nieuwsgierige ouder zou je in een volgende situatie eens kunnen expirimenteren met het meegaan in wat je kind eigenlijk wil delen met je, namelijk de prettige ervaring die het zojuist had.

Erkennen
Vond jij het ook zo leuk/lekker? Ik kan me voorstellen dat je dat nog een keer wilt. Wat zou jij de volgende keer kiezen? Ik zou….Het lijkt alsof je je kind hier lekker maakt met iets dat nooit gaat gebeuren (dat is ons gevoel!), maar in werkelijkheid ga je in verbinding met je kind en erken je het in wat er is en wat het graag met jou wil delen.

Troosten
De volgende stap is het eventueel troosten, want het gaat niet gebeuren. Je kunt dingen zeggen als; ik vind het wel heel jammer voor je dat we het niet nog een keer doen/dat we niet nog een ijsje/kadootje kopen.

Realiteit
En dan is het tijd voor de harde realiteit; we kopen vandaag niet nog een…

Je kunt in deze stap eventueel uitzicht bieden op een volgende keer, of situatie dat jullie het wel weer kunnen doen.

Belangerijk is om de realiteit maar één keer te vertellen. Kinderen weten echt dat het niet nog een keer gaat gebeuren en willen vooral gesteund worden in hun gevoel van het delen van de aangename gebeurtenis en de teleurstelling van het niet meer krijgen ervan. Het erkennen en troosten kun je dan ook net zo lang blijven doen, ook na stap drie. Zolang je stap drie maar niet meer herhaalt.

De stappen van erkenning – troost – realiteit zijn in heel veel situaties toepasbaar en zeer effectief. Het geheim zit in het feit dat je oprecht met je kind meevoelt in fijne en nare gevoelens en het zo ook kunt ondersteunen in het verdragen van deze gevoelens.

Ook toepasbaar in je volwassen leven
Als je het doortrekt naar je eigen leven, dan is het vaak fijner als iemand even met je meeleeft, dan wanneer iemand meteen met een oplossing komt. Stel je hebt een nare aanvaring gehad met je baas en je komt thuis, dan is het fijner als je partner je erkent in het gevoel en troost, dan meteen met een oplossing komt, of een opmerking plaatst als; “en wat heb jij dan wel niet gezegd?”.