Opvoeden…een veelbesproken en gevoelig onderwerp. Maar weinig mensen binnen de directe omgeving, of relatie, zijn het met elkaar eens en o wee als je commentaar op elkaar loslaat.

Wat maakt opvoeden nu zo’n gevoelig onderwerp?
Vanaf het moment van zwangerschap en zelfs al daarvoor, bij het onderzoeken van een kinderwens, speelt de vraag ‘ben ik een goede ouder’, een grote rol. Er is niets dat met zoveel onzekerheid gepaard gaat als het ouderschap. We willen dit perfect doen en vaak ook, beter dan de opvoeding die we zelf hebben genoten. Logisch, want je wilt natuurlijk het allerbeste voor je kind.

De druk van ‘een goede ouder zijn’ is hoog.

Daarnaast speelt mee hoe je zelf opgevoed bent en hoe jij deze opvoeding hebt ervaren.

Hoe werd jij als kind behandeld en hoe wil jij zelf opvoeden?
Ben je bijvoorbeeld heel autoritair opgevoed en wil jij het helemaal anders doen? Dan kan het zo zijn dat je helemaal de andere kant doorslaat en bijvoorbeeld te weinig liefdevolle grenzen aangeeft. Of je wilt het zo graag anders doen, maar hebt last van een stemmetje in je hoofd:

“Je moet gewoon luisteren, omdat ik het zeg!”

Die laatste is een hardnekkige, dit is de stem van je ouders, hoe je vroeger zelf bent aangesproken als kind. Hij vormt een lastige barrière binnen jouw eigen opvoedstijl.

Het wegdenken van zo’n stem helpt helaas niet. Probeer maar eens 10 minuten niet aan een roze olifant te denken….;-)

Maak plaats voor jouw opvoeding
Voor mij is opvoeden durven kijken en durven zijn (zonder oordeel!) met jouw eigen manier om met de wereld om je heen en je eigen gevoelens om te gaan. Je leeft dingen voor aan jouw zoon of dochter en hebt vertrouwen in het feit dat jouw kind je als gids ziet, jou volgt en kopieert. Als er genoeg gekopieerd is, dan zal je kind uit die basis een eigen variatie maken en zichzelf als individu ontwikkelen. Hierbinnen heeft het vertrouwen en grenzen nodig, maar geen orders en opdrachten.

Ik ben er ook van overtuigd dat iedere ouder 100% geeft wat er binnen zijn/haar macht ligt. Dit betekent niet dat dit altijd het juiste is voor het kind, maar wel dat de intentie 100% goed is geweest. Die lastige stem in jouw hoofd die verband houdt met hoe jij opgevoed bent is er nu eenmaal, duw deze niet weg, maar hoor hem aan. De stem mag er zijn, want die is ook onderdeel van jou. Je hoeft er echter niet naar te luisteren en handelen. En als dit wel een keer gebeurt dan merk je het op en veroordeel je jezelf niet.

Je wilt jouw kind ook leren fouten te mogen maken om verder te ontwikkelen, dus dit kun je zelf voorleven.

Hoe communiceer je eigen fouten naar je kind, zonder direct een verontschuldiging?
Waarschijnlijk ben je teleurgesteld in jezelf als je precies naar je kind reageerde hoe je het niet wilt. Het kan dan heel erg helpen om te vertellen dat iets er opeens ‘uitfloepte’ en dat je dat eigenlijk niet wilde zeggen of doen. Dat je als ouder graag nog wilt leren om het anders te doen. Vervolgens kan je samen met je zoon of dochter oefenen om anders te reageren. Op deze manier leef je ook weer voor richting je kind dat je fouten mag maken en als ouder, net zoals je kind, dingen mag leren.

Ondervind jij moeite om jouw gewenste opvoeding in praktijk te brengen? Gun jezelf begeleiding om de weg vrij te maken. Neem contact met me op voor een vrijblijvend gesprek.